Όταν οι προγραμματιστές γράφουν εφαρμογές υπολογιστών, πρέπει να δημιουργήσουν κώδικα που θα υλοποιήσει κάθε απαιτούμενη διαδικασία, το οποίο μπορεί να είναι μια περίπλοκη εργασία. Για να ελαχιστοποιήσουν την ποσότητα κώδικα που απαιτείται για την παροχή της λειτουργικότητας που απαιτείται από μια εφαρμογή, οι προγραμματιστές συχνά δημιουργούν συναρτήσεις. Μια συνάρτηση ορίζει ένα σύνολο δραστηριοτήτων επεξεργασίας που άλλος κώδικας μπορεί να καλέσει. Αυτό μειώνει την ανάγκη για επανάληψη κώδικα και κάνει το μελλοντικό ανάπτυξη πιο απλό. Η σύνταξη μιας συνάρτησης διαφέρει από μια γλώσσα προγραμματισμού σε άλλη.
Όταν ένα πρόγραμμα περιέχει μια συνάρτηση, το όνομα της συνάρτησης είναι predominant ciò που θα την ορίσει και θα την αναγνωρίσει. Οι προγραμματιστές μπορούν να επιλέξουν ονόματα που ταιριάζουν με τον σκοπό των συναρτήσεων, όπως στο ακόλουθο παράδειγμα JavaScript:
function outputThis(textValue) {
alert(textValue);
}
Αυτή η συνάρτηση γράφει ένα απόσπασμα κειμένου σε έναν χρήστη ιστοσελίδας δημιουργώντας ένα πλαίσιο ειδοποίησης (alert) με το μήνυμα που εμφανίζεται μέσα σε αυτό. Το όνομα συνάρτησης "outputThis" είναι μια σημαντική αλλά συνεκδοτική αναπαράσταση του τι κάνει η συνάρτηση. Αυτό σημαίνει ότι οι προγραμματιστές που εργάζονται σε άλλες περιοχές του κώδικα θα πρέπει να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη συνάρτηση intuitively, χωρίς να πρέπει να κατανοήσουν κάθε λεπτομέρεια υλοποίησης μέσα σε αυτήν.
Το περιεχόμενο μιας συνάρτησης εμφανίζεται μεταξύ αγκύλων σε πολλές γλώσσες προγραμματισμού. Το ακόλουθο δείγμα κώδικα PHP επεικονίζει μια συνάρτηση με ο genommen γραμμές κώδικα μέσα της:
function write_header() {
$heading = "Contact Page";
echo "<div id='header'>";
echo $heading;
echo "</div>";
}
Όταν αυτή η συνάρτηση εκτελείται, κάθε γραμμή μέσα της θα εκτελεστεί. Όταν ο κώδικας μέσα στις αγκύλες τελειώσει, η εκτέλεση θα χτηθεί πίσω στο σημείο όπου η συνάρτηση κλήθηκε.
Οι συναρτήσεις μπορούν να λαμβάνουν παράμετρους στις περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού. Η χρήση παραμέτρων επιτρέπει στους προγραμματιστές να περάσουν τιμές δεδομένων ή μεταβλητές σε μια συνάρτηση, προσαρμόζοντας την επεξεργασία που εκτελεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Το ακόλουθο παράδειγμα Java επεικονίζει μια μέθοδο, η οποία είναι το ισοδύναμο Java μιας συνάρτησης, λαμβάνοντας μια τιμή παράμετρου:
public void writeThisOut(String outputMessage) {
String messageIntro = "Here is the message:";
System.out.println(messageIntro);
System.out.println(outputMessage);
}
Αυτός ο κώδικας χρησιμοποιεί τα δεδομένα παράμετρου που περάστηκαν ως μέρος της επεξεργασίας του. Τι κάνει η μέθοδος εξαρτάται μέρος από την τιμή που λαμβάνει ως παράμετρο, όταν εξωτερικός κώδικας την καλεί.
Οι συναρτήσεις σε ορισμένες γλώσσες μπορούν να επιστρέφουν τιμές στον κώδικα που τα καλεί. Στην Java, μια μέθοδος πρέπει να δηλώσει τον τύπο δεδομένων που θα επιστρέψει, ως εξής:
public String shortenString(originalString) {
return originalString.substring(0, 10);
}
Αυτή η μέθοδος επιστρέψει μια συντομωμένη έκδοση της συμβολοσειράς που περάστηκε ως παράμετρος. Το σχέδιο της μεθόδου περιέχει μια ένδειξη ότι η τιμή που επιστρέφει θα είναι από τύπο συμβολοσειρά. Σε άλλες γλώσσες, δεν υπάρχει ανάγκη να καθοριστεί ο τύπος επιστροφής. Η λέξη-κλειδί "return" εμφανίζεται σε πολλές γλώσσες.
Εκτός από τον ορισμό συναρτήσεων, τα προγράμματα και τα σενάρια πρέπει να μπορούν να καλέσουν τις συναρτήσεις τους. Ο κώδικας που καλεί μια συνάρτηση χρησιμοποιεί το όνομα της συνάρτησης και προσαρμόζει πρόσθετη σύνταξη στις λεπτομέρειες της συνάρτησης, συμπεριλαμβανομένων παραμέτρων και επιστρεφόμενων τιμών. Το ακόλουθο δείγμα κώδικα PHP επεικονίζει κλήση μιας συνάρτησης, περάση μιας παράμετρου και λήψη μιας επιστρεφόμενης τιμής:
$result = calculateIt(7);
Η συνάρτηση σε αυτήν την περίπτωση λαμβάνει μια αριθμητική παράμετρο και επιστρέφει μια τιμή, η οποία αυτός ο κώδικας αποθηκεύει σε μια νέα μεταβλητή.
Πνευματικά δικαιώματα © Γνώση Υπολογιστών Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται.